Cross River gorilla

Je dag begint vroeg en formeel. Rond zeven uur 's ochtends verzamelen alle trekkers zich bij het parkhoofdkwartier. Er is koffie, een lokale groep danst, en daarna volgt de indeling: maximaal acht bezoekers per gorillafamilie. De rangers kijken naar je conditie en naar wat je zelf aangeeft. Zeg eerlijk wat je aankunt, want de verschillen tussen families zijn groot. Sommige groepen slapen op twintig minuten van de parkgrens, andere zitten vier uur klimmen verderop.

Trackers zijn al sinds het eerste licht op pad. Ze zoeken waar de familie de nacht heeft doorgebracht en beginnen bij de nesten van de vorige avond. Van daaruit volgen ze de verse tekenen: platgedrukte vegetatie, afgebroken selderijstengels, mest. De ranger bij jouw groep staat met hen in radiocontact. Op een gegeven moment stopt hij, kijkt op en zegt dat je je rugzak kunt neerzetten. Vanaf dat punt loop je zonder bagage verder, meestal nog vijf tot tien minuten.

Wat je ziet is vaak gewoner en tegelijk indrukwekkender dan je verwachtte. Geen borstgeroffel bij de eerste ontmoeting, geen dreiging. Wel een zilverrug die op zijn zij ligt en langzaam bladeren van een stengel stroopt. Vrouwtjes die hun jongen vlooien. Een jong dat in een boompje klimt, de tak ziet doorbuigen en hard op zijn achterste landt in de vegetatie, om het meteen opnieuw te proberen. Het geluid dat het meest bijblijft is huiselijk: een laag, gorgelend gerommel dat gorilla's tegen elkaar maken als ze tevreden zitten te eten. Zodra dat stopt, gaat iedereen in de groep even rechtop zitten.

Let op deze dingen:

• De borstroffel gaat met holle handen, wat het holle, houtachtige geluid verklaart dat honderden meters draagt. Meestal doen jonge mannetjes het, uit bravoure.
• De middagrust. Tussen ongeveer elf en twee uur ligt een gorillafamilie vaak plat op de grond te dutten, met de jongen die over de zilverrug heen klauteren. Duurde je trekking lang, dan is dit precies wat je treft.
• Oogcontact. Rangers vragen je dat te vermijden. Kijkt een gorilla toch jouw kant op en blijft hij even hangen, kijk dan rustig weg en naar beneden. Het is geen dreiging, maar het is wel hun ruimte.
• De zilverrug die opstaat en door de groep loopt. Iedereen wijkt, jij ook als hij jouw kant op komt. Rangers sturen je dan zonder omhaal opzij.

Hoe zwaar is het fysiek? Eerlijk: dit is de zwaarste dag van een doorsnee Afrikareis. Je loopt op 2.200 tot 3.000 meter hoogte en bent merkbaar sneller buiten adem. De hellingen zijn steil, het pad bestaat vaak uit natte wortels, en rangers kappen met machetes een doorgang door brandnetels die dwars door dunne kleding steken. Reken op twee tot zes uur lopen, heen en terug samen, met uitschieters naar acht. Je hoeft geen atleet te zijn, want er gaan mensen van in de zeventig mee, maar je moet een paar uur achtereen kunnen klimmen. Huur een porter. Ze dragen je tas, duwen je omhoog op de rotte stukken, en je geld komt zo vrij direct in de lokale gemeenschap terecht.

Fotografie. Het bos is donker en je hebt precies één uur. Ga uit van ISO 3200 tot 6400 en accepteer de ruis. Scherpte verlies je sneller aan bewegingsonscherpte dan je denkt. Een lichtsterke zoom rond 24-70 mm is meestal genoeg, want de gorilla's zitten dichterbij dan je verwacht. Met een lange telelens vul je je frame met één oor. Een 70-200 mm is nuttig voor portretten van de zilverrug. Flitsen is streng verboden. Neem een regenhoes mee, ook in het droge seizoen. Laat je camera acclimatiseren voor je uit een koele auto het vochtige bos in stapt, anders sta je tien minuten condens weg te poetsen terwijl de mooiste momenten voorbijgaan. De belangrijkste tip: fotografeer de eerste tien minuten niet. Kijk.